Een beangstigende misvatting

 

     Veertig jaar geleden werd al voorspeld dat ons werkende leven zou gaan veranderen, dat de arbeider als 'de ondernemer van zichzelf, zijn eigen kapitaal, producent en zijn eigen bron van inkomsten' wordt, dat de persoonlijke ontwikkeling en identiteit steeds meer bepaald zou gaan  worden door het economisch systeem, en daarin tegelijk productiemiddel en koopwaar meegenomen zou worden.

 

     Ik zie dat aan een vriend van mij. Hij is directeur van een lagere school geweest waar kinderen tussen de vier en twaalf jaar hun basisonderwijs kunnen volgen. Nu is hij een ZZPer geworden in de verkoop van brood die hij langs de deur verkoopt. Ook zijn vriendin zit in het zelfde schuitje. Zij is onderwijzeres maar is ZZPer geworden in de verkoop van bijlessen aan ouders met moeilijk leerbare kinderen.

 

     De reden moet gezocht worden in de aard van werk wat  veranderd is, dat arbeid immaterieel geworden is. Allerlei persoonlijke keuzes kunnen doorslaggevend zijn zoals bijvoorbeeld een jaartje rondreizen met een rugzak in Azië of schooltjes bouwen in Afrika want dat blijkt goed te staan op je cv. Je investeert dan in je eigen 'menselijke kapitaal' door cursussen te volgen, op reis te gaan of vrijwilligerswerk te doen. Zelfs over persoonlijke relaties wordt er in termen van 'investeringen' gesproken.

 

     De grens tussen werk en vrije tijd is hierdoor nagenoeg betekenisloos geworden. En hoewel deze vervaging door velen met gejuich verwelkomd is (je hebt immers 'van je hobby je werk gemaakt'), sluipt er tegelijkertijd een (zelf) exploitatie in: juist omdat je, je volledig identificeert met je werk, omdat alles - zelfs persoonlijke ontwikkeling en relaties - in het teken staat van zo effectief en efficiënt mogelijk productie te draaien.

 

     Hierdoor heb je nooit de mogelijkheid om eens op 'uit' te staan, om niet te werken, of om iets betekenisvols te doen dat niet functioneel of nuttig is. Niet voor niets kampen we massaal met zelftwijfel, Burn-outs en depressie, omdat we onze zelfwaarde volkomen afhankelijk maken van onze prestaties. Dergelijke psychische problemen hebben onder studenten al epidemische vormen aangenomen, en ook in het middelbaar en basisonderwijs grijpt het om zich heen.

 

     Ik ben blij dat ik gepensioneerd ben, want ik zou volledig falen in een dergelijk opgezet werkplan. Er is namelijk een waarheid die elke vereniging of organisatie volledig heeft losgelaten, die nog wel voorkomt in het herstelde evangelie van Jezus Christus, maar om die te doorgronden en ervaren moeten we wel wat doen, het zal enige inspanning van ons vergen, enige toewijding. Helaas blijkt de wereld die niet op te kunnen brengen waardoor we uiteraard niet de vruchten plukken die de oogst zouden zijn geweest van onze inspanning, de zegeningen die voortkomen uit een gedegen begrip van die beginselen.

 

     Het is namelijk zo geworden dat anderen onder ons hun ideeën bepleiten, hoewel ze duidelijk te kort schieten in duidelijkheid, instructie en waarheid, waarnaar geluisterd wordt door mensen aan wie verteld wordt dat die ideeën nieuw zijn terwijl deze niet zijn vervat in het herstelde evangelie van Jezus Christus (1) dat door de 'heiligen der laatste dagen' wordt verkondigd. Dat is een beangstigende misvatting, een, waarvoor eenieder die het herstelde evangelie liefheeft, moet waken. Ik geloof dat een meer menselijkere werkwijze hier het gevolg van gaat worden. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.

 

(1. U kunt zich gratis laten voorlichten door prieterschapsdragers van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen' in het opbouwen van het koninkrijk van God op aarde en in de vestiging van Zion.)