Huwelijksbestanddelen op de juiste manier gemengd

 

     Ik sprak laats met iemand die ik de filosofie van God wilde uitleggen, terwijl hij verklaarde nooit aan filosofie te doen. Ik vond dit maar raar, want filosofie kan ik niet los zien van het moderne mensbeeld. Hoe kan je nou denken niet aan filosofie te doen, terwijl de manier waarop je naar jezelf en de wereld kijkt altijd met filosofische ideeën te maken heeft. Hij vond dat je het leven in je eentje aan moet kunnen, dat je het geluk helemaal uit jezelf moet weten te halen, ja, door volstrekt onafhankelijk te zijn. Ik, met mijn drie  echtscheidingen heb in mijn onthechtingstherapie dat ook van therapeuten te horen gekregen, dat ik moest leren dat de ander geen veilige haven is.

 

     Ik snap de aantrekkingskracht van het idee van autonomie wel, maar in de liefde blijkt dit echt niet zo te werken. Ik had mij aan haar gehecht en door uit elkaar te gaan moest ik letterlijk mezelf van haar losscheuren, iets wat mij ook nog eens volkomen eenzaam maakte. Mijn omgeving vond dat maar aanstellerij, want ik mocht wel een tijdje verdrietig zijn, maar niet te lang. Als volwassene moest ik maar zo snel mogelijk er overheen zien te komen.

 

     Ik ben inmiddels de zeventig jaar gepasseerd en heb in een situatie geleefd dat één op de drie huwelijken geen stand kon houden. En dan is die 33% nog maar het puntje van de ijsberg, want de ongehuwde relatievormen zijn in dat percentage niet mee geteld. Als ik kijk naar mijn jeugdherinneringen, dan vraag ik mezelf af hoe mijn moeder het met mijn vader al die jaren uit heeft weten te houden, want zo lang ik me kan herinneren ben ik gefascineerd door deze vraag, want het waren twee tegenpolen.

 

     Ik denk ook dat als je opgroeit in een omgeving waarin liefdesrelaties zelden levenslang duren, dat wat met je doet. Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat je jezelf juist dan probeert te oefenen, in het ideaal van een eeuwig huwelijk. Ik heb dat idee mogen leren begrijpen in 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen' want nadat ik lid was geworden van die kerk, heb ik contact kunnen leggen met een vrouw die ook lid is van die kerk. Onze levensfilosofie is dus gelijkluidend. Hierdoor kon ik op de juiste manier kiezen voor de partner die voor mij zo volmaakt mogelijk is.

 

     Wij hebben dan ook aan het altaar in de tempel plaats genomen in het volste besef dat wij er onvermoeibaar aan moeten werken om dit samengaan succesrijk te maken. Door het aannemen van Gods filosofie ben ik mij gaan realiseren,  mij een grote mate van onzelfzuchtigheid eigen te maken, en heb mijzelf weggecijferd en afstand gedaan van mijn zelfzuchtige verlangens ten gunste van onze relatie en alles wat daarbij hoort. Nu zij de volledige regie voert over mijn leven, heb ik liefde in de juiste context van haar geleerd.

 

     Ik heb er plezier in gekregen, haar altijd galant en voorkomend te behandelen, om uiting te blijven geven aan mijn genegenheid voor haar om haar met consideratie te bejegenen waardoor ik het gevoel heb gekregen dat onze wederzijdse liefde toeneemt. Maar hoe kan dat ook anders als wij samen de geboden van de Heer, omschreven in het herstelde evangelie van Jezus Christus, volkomen naleven.

 

     Ik heb werkelijk het gevoel dat wanneer deze bestanddelen, op de juiste wijze gemengd werkzaam blijven, is het volstrekt onmogelijk dat wij ons ongelukkig gaan voelen. Daarnaast hebben wij samen een toekomstperspectief die zijn weerga niet kent en hoe ouder wij worden hoe mooier dat toekomstperspectief. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.